تجاوز

پست «تنهایی» رو یادتونه؟ به دلایلی همکارم نتونست امروز در کارگاه شرکت کنه و من باید به جای او بحث «تجاوز» را تسهیلگری میکردم و بحث خودم یعنی «تنهایی» را هم به یکی دیگر از همکارها سپردم چون اجرای دو بحث آسان نبود.

خیلی خیلی استرس داشتم. چندین بار مطالب رو دوره کردم، مسیر بحث را در ذهنم مرور کردم و همچنان پر از استرس بودم. باید برای یک سری نوجوون دختر و پسر درباره تجاوز صحبت میکردم؛ تجاوز جنسی، بدنی، کلامی و مجازی. خیلی خیلی برایم سخت بود. در طول اجرا تمام سعیم را میکردم که مثل همیشه ریلکس صحبت کنم و خجالت در لحن و صورتم هویدا نشود. تمام بچهها محو صحبتهایم بودند و فضا سکوت بود و همین سکوت و توجه بیش از اندازهشان به بحث هم استرسم را بیشتر میکرد.

بالاخره بحث تمام شد و تشکرهای بچهها تمام خستگی و استرس را از یادم برد. بعد از کارگاه با خودم فکر کردم شاید چیزهای خیلی عجیبی نگفتم، اما آنقدر فقر دانش داریم که چیزهای سادهای که گفتم برای بچهها خیلی جدید محسوب میشد. آنقدر حرف نزدیم که من خودم در مقام آموزش هم پر از خجالت بودم.

اما حالا خیلی خوشجالم. خیلی خوشحالم که درباره باورهای اشتباه درباره تجاوز برای بچهها گفتم؛ هم پسرها و هم دخترها. خوشحالم که الان پسرها و دخترها میدانند چیزی به اسم «تجاوز قانونی» وجود ندارد. خوشحالم که پسرهای جمع فهمیدهاند صحبت درباره تجاوزهایی که بهشان میشود هیچ ربطی به ضعیف جلوه داده شدنشان ندارد و دخترها هم فهمیدند ربطی به مقصر بودنشان ندارد و باید صحبت کنند. خوشحالم که پسرهای جمع بعد از بحث به این نتیجه رسیده بودند که حتی اگر تجاوز کلامی فرهنگ یک جمعی میشود، میتوانند به آن فرهنگ تن ندهند. دخترها از ترسهایشان گفته بودند و پسرها خیابانها و پله برقیها و آسانسورها را هم از چشم آنها دیده بودند. خوشحالم که مطمئنشان کردم هرچقدر هم که از خودشان مطمئن باشند نباید خودشان را در شرایطی قرار بدهند که امکان تجاوز را بالا میبرد چون سیستم تصمیمگیری و دفاعی ما در این حالت به صورت طبیعی نمیتواند عمل کند. خوشحالم که فهمیدهاند رضایت داشتن در رابطه یعنی چه و آن را با چیزهای دیگر اشتباه نگیرند.

خلاصه که معمولا اولینها سخت هستند و اولین بحث من هم در این حوزه سخت بود برایم، اما شیرین تمام شد...