ویلاییها

سوم خرداد، روز آزادسازیِ خرمشهر قصد کردم «ویلاییها» را که روایتی است از زندگی بعضی زنان دوران جنگ، ببینم. فیلم را دیدم. از همان ابتدای فیلم که علی شادمان کوتاه-آوازی میخواند محزون بغض شدم و اشک تا انتها. بازیِ طناز طباطبایی و ثریا قاسمی را دوست داشتم. بسیار. و بازی صابر ابر را اصلا! و کاش جای صابر ابر کس دیگری همان کوتاه-نقش را بازی میکرد.

موضوع فیلم جدید بود و تا به حال به این زاویه از جنگ پرداخته نشده بود. و چه خوب انتظار و انتظار و انتظار یک زن برای آمدن مردش و به سرانجام رسیدن و نرسیدن این انتظارها و حال و احوال این سرانجامها و ناسرانجامیها در این فیلم به نمایش در آمده بود.

و تیتراژ پایانی فیلم که حزن را بر تو تمام میکرد... عکسهای واقعیِ قدیمی از خانههای ویلاییِ کذا و صدای کویتیپور روی آنها...

دیدنش خالی از لطف نیست.

ما برای آنکه ایران گوهری تابان شود،

خون دلها خوردهایم،

ما برای آنکه ایران خانهٔ خوبان شود،

رنج دوران دیدهایم،...